Saturday, August 6, 2011

నలుపు

ఎపుడెపుడు
దుఖపు మేఘం కమ్మేసినా
ఎపుడు బాధల నీడ పరుచుకున్నా
ఎపుడు కన్నీరు రెప్పలదాకా ఉబికినా
ఒంటరిదై మనసు ఎపుడు గాభరా పడినా
రోదిస్తావెందుకని
ఓదార్చాను హృదయాన్ని

అయినా ఇదే లోక రీతి

ఈ నిశి ఏకాకి సమయాలను
కాలం పంచేసింది
కాసిని నీకూ
కాసిన్ని నాకూ

కొంచెం దిగులు నీ వంతూ
వెలుతురు కొంచెం నా వంతూ

అయినా ఎందుకు కన్నీరు

హృదయమా
ఇవి నీ బతికిన క్షణాలు
మరి మరి
కోల్పోతావెందుకు

రెప్పపాటులో నవ రుతువు
మరి
రెప్ప చాటున కన్నీరెందుకు



(జిందగీ న మిలేగా దొబారా
ఫరాన్ అఖ్తర్ గాత్రం, జావేద్ అఖ్తర్-పద్యం-మూడు)

4 comments:

ఎం. ఎస్. నాయుడు said...

it's good

mahijo9@gmail.com said...

ee kavitha manasullo loo velugu nimpindi

faheemmohammad said...

kya bat hai

akbar chakravarthy said...

Andhra akthar saab....waah